Waarde landgenoten,

ootmoed siert de (christen-)mens, dat weten we. Ootmoedig geef ik dus toe: woorden schieten tekort om uit te drukken wat ik nu voel. Om te zeggen hoe dankbaar ik ben, hoe erkentelijk, en ja, men vergeve het mij, een beetje trots ook.

Want ik – en zeker niet ik alleen – zag mijn hart van blijdschap en trots vervuld, toen ik vaststelde hoe u, waarde landgenoten, zich dag na dag naar uw bankfilialen hebt gerept om daar de staatsbons aan te schaffen die ik in alle bescheidenheid had aangeprezen. Het succes was overweldigend, dat hebt u inmiddels al uitvoerig gelezen en gehoord. Niet minder dan een kwart miljoen Belgen (of wellicht ook andere belangstellenden, die het goed menen met ons land) hebben staatsbons aangeschaft voor bijna zes miljard. Laten we nu vooral niet beginnen uitrekenen hoeveel dat gemiddeld is per inschrijving, want zo is het uiteraard niet gegaan. Er zijn nu eenmaal sterke en zwakke schouders. En aan de verhouding tussen beide is, zo lees ik, ook na ongeveer een kwart eeuw sociaaldemocratische regeringsdeelname, niets veranderd.

Opwelling van vaderlandsliefde

Gemiddelden, dat weet u, kunnen trouwens gevaarlijk misleidend zijn. Daar gaat het nu niet om. Waar het om gaat is de spontane en indrukwekkende opwelling van vaderlandsliefde, die in deze bonnenjacht tot uiting kwam. Ondanks alles.

Ja, ook dat mag en moet worden gezegd: ondanks alles. Ondanks het feit dat diverse media van bij de aanvang voorrekenden dat de reële opbrengst van die bons zo goed als nul was. Zelfs de notoir staatsdragende krant De Morgen deed dat, zij het ietwat later, toen de plaatsing al grotendeels was afgelopen.

Ondanks het geblaat van sjagrijnige bloggers of (erger nog) economen die durfden betwijfelen of de vele duizenden die het koninkrijk België hoog in het tricolore vaandel dragen, ook bereid zouden zijn hun spaarcenten aan dat koninkrijk te besteden.

En ondanks het feit dat zelfs de overheidsdienst die belast is met het beheer van de staatsschuld blijkbaar zelf niet echt geloofde in de operatie (indachtig dat ze de vorige keer slechts een schamele 80 miljoen had opgebracht) en dus liever en duurder op de internationale geldmarkt ging lenen.

Hoongelach

Zij allen verdienen slechts hoongelach. U, waarde landgenoten, hebt de weg getoond langs waar het vaderland langzaam maar zeker uit de put kan geraken, door de buitenlandse putten te vullen en binnenlandse te graven. Uw enthousiasme is ook buiten onze grenzen niet onopgemerkt gebleven: ook andere EU-lidstaten met bedenkelijke schuldratio’s overwegen nu om op de eerste plaats hun kapitaalkrachtige burgers aan te spreken.

En de pas afgetreden federale minister van Financiën opperde zelfs de mogelijkheid om de krachttoer nog eens over te doen via een omvangrijke volkslening. In zijn euforie verloor hij daarbij wellicht even uit het oog hoe gevaarlijk dicht hij daarmee in de buurt kwam van een beloftevolle sociaaldemocratische leider, die – al even euforisch – de waarlijk anarchistische suggestie naar voren schoof om voortaan de omweg via de banken maar ineens uit te schakelen.

Ons aller vertrouwen

Zoiets moet natuurlijk worden vermeden. De ware hoeksteen van de samenleving mag men niet zomaar ongestraft buiten spel zetten. Daarom is het ook bijzonder verheugend dat de gloednieuwe minister van Financiën iemand is die ons aller vertrouwen verdient.

In een nochtans even notoir staatsdragende krant als de ‘Libre Belgique’ werd hij weliswaar omschreven als neofiet – als beginneling dus, in minder omzwachtelde bewoordingen. Geheel ten onrechte uiteraard. Niet zonder reden laat een ander staatsdragend dagblad een eminent Leuvens politoloog aan het woord, die van ACW-signatuur is, en dus zonder enige schroom de ‘neofiet’ op quasi gelijke hoogte stelt met de nieuwe premier. Terecht uiteraard.

De toekomst straalt !

Want wie anders kan beter op de nationale financiën toezien dan een telg uit de christendemocratische zuil ? Die heeft immers in de saga rond Dexia en Arco bewezen dat ze behoedzaam als een goede huisvader omspringt met het geld dat haar door sympatiserende spaarders werd toevertrouwd.

En wordt daarvoor beloond door de Belgische bevolking, die zonder morren opdraait voor enkele schoonheidsfoutjes… voor een bedrag dat niemand durft voorspellen, maar dat eerder boven dan onder de 50 miljard dreigt te liggen. Tot uw aller geruststelling wil ik daarbij wel even aanstippen dat dit bedrag nog niet is verrekend in de ongeveer 355 miljard overheidsschuld die we met z’n allen reeds torsen.

Kortom, waarde landgenoten: de toekomst straalt ! Gisteren stonden we voor de rand van de afgrond; vandaag kunnen we een flinke stap voorwaarts zetten !

Edi Clijsters

@Allen: reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus – mod