Behoort u tot de overweldigende meerderheid van landgenoten die voor de perikelen rond regeringsvorming en staatshervorming geen laaiend enthousiasme meer kunnen opbrengen ? Dat is dan jammer. Want uitgerekend nù wordt in Lakense tuinen, waar de eerste krokussen schuchter de kop opsteken, in alle stilte gewerkt aan een oplossing. Echt waar !

Niet door een zoveelste onderhandelaar, bemiddelaar, verzoener of wat dan ook het veld in te sturen. Voor het oog van de wereld lijkt het trouwens alsof de koninklijke creativiteit bij het verzinnen van steeds nieuwe functies de jongste tijd verstek liet gaan.

Maar neen, waarde landgenoten, achter de schermen – ver van de camera’s en de media-tijgers die al over “mission impossible” spreken nog vóór de koninklijke terreinvoorbereider ook maar de arena betreden heeft – wordt naarstig en discreet geknutseld aan een creatieve en dus waarlijk verrassende oplossing.

Via het onooglijke, àl te opvallend roestige achterpoortje dat op de Van Praetlaan uitgeeft, werden in de voorbije dagen enkele uitgelezen bezoekers (M/V) het koninklijk domein binnengesmokkeld om de vorst bij te staan. Met goed gevolg.

Alleen wil het staatshoofd nog niet meteen met het resultaat uitpakken. Eerst moeten de geesten nog rijpen, met name bij de politieke klasse die zich de voorbije maanden zo heeft uitgesloofd.

Zonder N-VA?

Er is wel al heel omzichtig een ballonnetje opgelaten. Als we nu eens een regering in elkaar staken zonder die lastigaards van de N-VA ? Iets wat ongeveer iedereen wel zou willen, maar aan Vlaamse kant haast niemand openlijk durft bepleiten.

Maar gelukkig: waar grote geesten samenzitten, slechts gedreven door het hogere staatsbelang, worden al gauw andere horizonten verkend, die veel verder reiken en hoegenaamd niet worden verziekt door kleingeestige partijpolitieke berekening.

Volgens ingewijden verliep de gedachtenwisseling ongeveer als volgt. Zonder N-VA, OK; maar dan ook zonder PS.

Helaba, indien zonder de PS dan ook zonder de CDH. En zonder Ecolo !

Wat impliceert: zonder Groen. In de snel onderdrukte hilariteit die daarop volgde werd haast niet opgemerkt dat ook de SP.A een veto kreeg.

De Vlaamse christendemocraten dan, sinds mensenheugenis steun en toeverlaat van dit koninkrijk ? De gedachte kreeg zelfs de tijd niet om door te dringen. “Die laten zich tegenwoordig teveel door de diep-christelijke ootmoed inspireren, en willen blijkbaar ook nog de andere wang aanbieden aan de N-VA”. Niet dus.

En de pas uit hun isolement verloste liberalen ? “Daarom juist heb ik dat haantje uit Luik het veld ingestuurd”, sprak de vorst. En, zijn Italiaanse vakanties en de legende rond de Chianti Classico indachtig, monkelde hij: “maar u ziet: goed tafelen is één ding, terreinwinst een ander”.

Een gedurfd plan

Langzaam maar zeker rijpte in die onbevooroordeelde én niets-ontziende gedachtenwisseling de reddende idee, geniaal in haar eenvoud, en daarom nog niet opgedoken bij de politieke leiders: een regering met uitsluiting van àlle partijen !

Een gedurfd plan, dat wel. Dus was er vanzelfsprekend een pretbederver die opwierp dat uitzonderlijke omstandigheden wel uitzonderlijke maatregelen wettigden, maar dat zo’n regering toch een meerderheid zou moeten krijgen in het parlement.

“De minimis non curat praetor” sprak de vorst daarop, aldus het vermoeden wekkend dat hij niet geheel onberoerd was gebleven door de herhaalde ontmoetingen met Bart de Wever. “ Ik zal hoogstpersoonlijk de Kamerzitting bijwonen, en dan wil ik wel ’s zien wie durft tegenstemmen. Die onverlaten hoeven in elk geval niet meer op een baronstitel te rekenen”.

Daarmee was dat detail van de baan. Maar wie zou zijn politieke carrière op het spel willen zetten door deel te nemen aan een regering die uitsluitend onpopulaire, ja drakonische maatregelen zou moeten nemen ? Bovendien: wie nu een portefeuille zou aanvaarden tekende daarmee automatisch zijn (M/V) politieke doodvonnis bij de partijhoofdkwartieren.

De koning – zelf nog lang nà de pensioengerechtigde leeftijd aan de slag – veegde ook die opwerping van tafel. “Vergis u niet: in de leeftijdscategorie van de 70-plussers schreeuwen nog veel talent en daadkracht om ingezet te worden”, sprak hij. Toen hij zag hoe een raadgever die uit het verre Edegem was komen opdagen, hierop de wenkbrauwen fronste, voegde hij er snel aan toe: “Ik ken zelfs tachtigers voor wie geen offer teveel is”.

“Alle macht aan de krasse knarren !” riep de kwieke tachtiger, bekend om zijn linkse sympatieën, nog overmoedig. Tot hem door die andere krasse knar, YdS, werd diets gemaakt dat hij slechts een ondergeschikte rol zou krijgen in de toekomstgerichte ploeg.

“Zo’n kabinet”, nam onderkoning van Ypersele de Strihou nu even over, “kan beperkt blijven in aantal, maar rijk zijn aan wijsheid”. Overigens: “bewindslieden die hun toekomst achter zich hebben hoeven geen kiezers meer te vrezen”, ging hij verder, met nauw verholen sarcasme. “En à la limite kunnen ze misschien zelfs in de praktijk bewijzen wat ze in praatprogramma’s zo graag laten uitschijnen: dat zij het allemaal zoveel beter weten en kunnen”.

Nu aan het eind van de tunnel eindelijk licht scheen – hun eigen, verblindend licht ! – maakte zich zowaar enige euforie van de vergaderde knarren meester. Die werd evenwel snel getemperd toen het touwtrekken om de portefeuilles begon.

Maar vorst en onderkoning zijn er rotsvast van overtuigd dat zij tegen Pasen – het feest van de verrijzenis – een krasse nieuwe bewindsploeg zullen kunnen voorstellen. Die urbi et orbi zal duidelijk maken dat jeugdig enthousiasme en liefdevolle, onbaatzuchtige inzet niets met leeftijd te maken hebben. Met het oog op de verhoging van de pensioengerechtigde leeftijd is dat aardig meegenomen.

Edi Clijsters

@Allen : reageren op deze blog impliceert dat u instemt met de regels voor deelname aan onze discussieforums; lees ze dus – mod